Voorbereiding
Vandaag vloog Amber naar Nice om eerst een paar dagen te relaxen in Grasse. Daarna rijden we samen richting Luarca, in Noord-Spanje, om woensdagavond de zonsverduistering aan de Atlantische Oceaan te bekijken.
Maar onze dag begon weer goed.
Amber had een vroege vlucht en kwam om 9.10 uur aan in Nice. Toen ik van huis vertrok, had ik voor mijn gevoel al een hele dagtaak achter de rug: het zwembad schoongemaakt, mijn buikspieroefeningen gedaan, gezwommen, de broodmachine aangezet, enzovoort.
De rit verliep prima; het was heerlijk rustig op de weg. Normaal gesproken luister ik onderweg naar een luisterboek, maar dit keer stond de radio aan en probeerde ik het nieuws een beetje te volgen. Daardoor had ik niet in de gaten dat ik mijn telefoon thuis had laten liggen.
Toen Amber er om half tien nog niet was, vroeg ik aan iemand of ik even mocht bellen. Maar ja… wie kent tegenwoordig nog telefoonnummers uit zijn hoofd? Het bleek dus een verkeerd nummer te zijn. Ik bedankte de vriendelijke mevrouw, zette mijn hersens aan het werk en probeerde het nog een keer. Helaas, weer mis.
Bij de derde poging was het raak. Amber klonk behoorlijk gejaagd. Ze dacht dat ik nog thuis was. Volgens ‘Zoek mijn…’ was dat ook zo. Helaas ging het alleen om mijn telefoon.
Ik stond dus gewoon op de plek waar je mensen kunt ophalen en afzetten.
Maar haar gejaagdheid had niets met mij te maken; die had een heel andere oorzaak.
Nu moet je weten dat Amber niets, maar dan ook helemaal niets, met kleine kinderen heeft. En uitgerekend op haar vlucht kwam ze naast twee kleine kinderen te zitten. Overigens hebben die zich voorbeeldig gedragen; daar lag het beslist niet aan.
Bij het uitstappen ontstond er wel enige commotie. De moeder reisde met een baby in een draagzak én een drieling. Ieder kind had zijn eigen rugzak, knuffel en nog een plastic tasje. Amber, die gelukkig altijd bereid is om te helpen, hielp mee alle spullen te verzamelen en raakte met de moeder aan de praat.
Toen ze eenmaal voorbij het bordje ‘Vanaf hier kunt u niet meer terug’ was, dacht ze ineens: ‘Wat heb ik eigenlijk weinig bagage…’
Tja… dat krijg je als je je koffer in het bagagerek van het vliegtuig laat liggen.
Ik zal jullie de rest van haar ellende besparen.
Omdat je op de parkeerplaats maar vijf minuten de tijd hebt tussen in- en uitrijden, liep de rekening ook meteen behoorlijk op.
Daarna snel naar huis, waar het eindelijk tijd was om heerlijk te ontspannen. Amber was helemaal in haar element dankzij de dagzege van haar dorpsgenote Demi Vollering in de Tour de France Femmes 2026 én het veroveren van de gele trui.
